Obecnie w procesie oczyszczania gazu ziemnego powszechnie stosowanymi adsorbentami są żel krzemionkowy, aktywowany tlenek glinu, aktywowany boksyt, sita molekularne itp. Węgiel aktywny ma niewielką zdolność odwadniania i jest używany głównie do odzyskiwania ciekłych węglowodorów z gazu ziemnego.
Jego głównym składnikiem jest porowaty i amorficzny tlenek glinu oraz zawiera niewielkie ilości innych związków metali. Aktywowany tlenek glinu jest polarnym adsorbentem odpornym na większość gazów i par. Jest to nietoksyczna cząstka stała, która nie zmięknie, nie pęcznieje ani nie pęka po zanurzeniu w wodzie lub cieczy. Ma potężną zdolność przeciwstawiania się uderzeniom i mocnemu zużyciu. Jest powszechnie stosowany do odwadniania i suszenia gazu, ropy i produktów petrochemicznych. Punkt rosy gazu aktywowanego tlenku glinu po suszeniu może wynosić zaledwie -73 stopień. Po recyklingu aktywowanego tlenku glinu jego właściwości niewiele się zmieniają.
Jest to twarda, amorficzna, łańcuchowa i sieciowa cząstka polimeru kwasu krzemowego, która jest hydrofilowym polarnym adsorbentem. Wzór cząsteczkowy żelu krzemionkowego to SiO2·nH2O, a średnica jego porów wynosi 2-20nm. Żel krzemionkowy ma wyraźną selektywność wobec cząsteczek polarnych i nienasyconych węglowodorów, dzięki czemu można go odwodnić za pomocą gazu ziemnego.
Jest to naturalny lub syntetyczny krzemian typu zeolitu. Naturalne sita molekularne nazywane są także zeolitami, natomiast syntetyczne sitami molekularnymi.
Właściwości fizyczne sit molekularnych zależą od ich składu chemicznego i struktury krystalicznej. W strukturze sit molekularnych istnieje wiele kanałów o jednakowych średnicach porów i starannie rozmieszczonych dziurach. Pory te nie tylko zapewniają dużą powierzchnię właściwą, ale także pozwalają na przedostanie się jedynie cząsteczek o średnicy mniejszej niż rozmiar porów, podczas gdy cząsteczki większe niż rozmiar porów nie mogą przedostać się, co sprawia, że sito molekularne jest wysoce selektywne pod względem adsorbowania cząsteczek.
Sita molekularne można podzielić na różne modele ze względu na wielkość porów i stosunek materiału SiO2 do Al2O3 w sicie molekularnym. Sito molekularne typu X może adsorbować wszystkie cząsteczki, które mogą zostać zaadsorbowane przez sito molekularne typu A i ma nieco większą pojemność wilgoci.
